previous arrow
next arrow
Slider
previous arrow
next arrow
Slider

فهرست مطالب پروپوزال

فهرست مطالب پایان نامه

فهرست مطالب مقاله

linux gnu0

 

دوره آموزشی آشنایی مقدماتی با نرم افزار گنو

ﺩﺭﺱ ﺍﻭﻝ- ﻧﺮﻡ ﺍﻓﺰﺍﺭ ﺁﺯﺍﺩ

 

ﺷﻌﺎﺭﯼ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﯼ ﻟﻴﻨﻮﮐﺲ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﻮﻳﺪ ﻟﻴﻨﻮﮐﺲ ﻳﮏ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺎﻣﻞ ﻧﻴﺴﺖ، ﻟﻴﻨﻮﮐﺲ ﻳﮏ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﺳﺖ: ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺁﺯﺍﺩﯼ.

ﺍﻳﻦ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮﺩﺩ ﺑﻪ ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﯼ ﻓﺮﺩﯼ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺭﻳﭽﺎﺭﺩ ﺍﺳﺘﺎﻟﻤﻦ ﮐﻪ ﺩﺭ ۱۹۸۳ ﺑﺎ ﺭﺍﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ ﺟﻨﺒﺸﯽ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺟﻨﺒﺶ ﻧﺮﻡ ﺍﻓﺰﺍﺭ ﺁﺯﺍﺩ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۹۸۵ ﺑﺎ ﺗﺎﺳﻴﺲ ﺑﻨﻴﺎﺩﯼ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺑﻨﻴﺎﺩ ﻧﺮﻡ ﺍﻓﺰﺍﺭ ﺁﺯﺍﺩ، ﭘﺎﻳﻪ ﻫﺎﯼ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﺴﺘﺤﮑﻢ ﺳﺎﺧﺖ. ﻧﻤﺎﺩ ﺍﻳﻦ ﺑﻨﻴﺎﺩ ﮔﻮﺯﻥ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﯼ ﺷﻤﺎﻟﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻨﻮ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺩﺭ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﯽ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ Free Software ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ آن جایی ﮐﻪ ﮐﻠﻤﻪ Free ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﯽ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﯼ «ﺭﺍﻳﮕﺎﻥ» ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﯼ «ﺁﺯﺍﺩ»، ﺗﺬﮐﺮ ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﯼ ﻧﺮﻡ ﺍﻓﺰﺍﺭ ﭼﻴﺰﯼ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺭﺍﻳﮕﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ ﻳﮏ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺍﺳﺖ.

 

ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺑﻨﻴﺎﺩ ﻧﺮﻡ ﺍﻓﺰﺍﺭ ﺁﺯﺍﺩ، ﻫﺮ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺑﺮﺍﯼ این که ﺁﺯﺍﺩ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻬﺎﺭ ﺣﻖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻗﺎﺋﻞ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ ﭼﻬﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩﯼ، ﺁﺯﺍﺩﯼ ﻫﺎﯼ ﺻﻔﺮ ﺗﺎ ﺳﻪ ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ:

 

  • ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺍﺟﺮﺍﯼ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﯼ (ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺻﻔﺮﻡ)
  • ﺁﺯﺍﺩﯼ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﭼﮕﻮﻧﮕﯽ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺁﻥ (ﭘﻴﺶ ﻧﻴﺎﺯ: ﻣﺘﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ) (ﺁﺯﺍﺩﯼ ﻳﮑﻢ)
  • ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺗﮑﺜﻴﺮ ﻭ ﮐﭙﯽ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ (ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺩﻭﻡ)
  • ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻭ ﺗﻮﺯﻳﻊ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﮕﺎﻥ (ﭘﻴﺶ ﻧﻴﺎﺯ: ﻣﺘﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ) (ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺳﻮﻡ)

 

ﺁﺯﺍﺩﯼ ﻫﺎﯼ ﻳﮏ ﺗﺎ ﺳﻪ ﮐﺎﻣﻼ ﻭﺍﺿﺢ ﻫﺴﺘﻨﺪ: ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺩﻳﺪﻥ ﻣﺘﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ، ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺗﮑﺜﻴﺮ ﻭ ﮐﭙﯽ ﺁﻥ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺗﻮﺯﻳﻊ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺩﺳﺘﺮﺳﯽ ﺑﻪ ﻣﺘﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺻﻔﺮ ﮐﻤﯽ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻪ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺑﻴﺸﺘﺮﯼ ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺻﻔﺮ ﻣﯽ ﮔﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭﯼ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻴﺪ. ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﻳﮏ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﻳﮏ ﻣﺪﻝ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻴﺪ، ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺻﻔﺮ ﻧﻘﺾ ﺷﺪﻩ. ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺻﻔﺮ ﻧﻘﺾ ﺷﺪﻩ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺖ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﮐﺎﺭﺑﺮ ﻳﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺖ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﻳﯽ ﻳﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺖ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺗﺠﺎﺭﯼ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﺎﻝ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﻣﺜﻼ ﺑﺎ ﻣﺮﻭﺭﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻳﺘﯽ ﺳﺮ ﺑﺰﻧﻴﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻃﻮﺭﯼ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺜﺎﻝ ﻓﺎﻳﻞ ﻫﺎﯼ ﺩﻳﻨﯽ ﻗﺎﺑﻞ ﻣﺮﻭﺭ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺍﻳﻦ ﻧﺮﻡ ﺍﻓﺰﺍﺭ ﺻﻼﺣﻴﺖ ﻳﮏ ﻧﺮﻡ‌ﺍﻓﺰﺍﺭ ﺁﺯﺍﺩ ﺑﻮﺩﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺑﺎ ﺩﺍﺩﻥ ﺳﻮﺭﺱ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺎﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﻳﮏ ﺷﺮﻁ ﻧﻬﺎﻳﯽ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺟﻨﺒﺶ ﻧﺮﻡ ﺍﻓﺰﺍﺭ ﺁﺯﺍﺩ ﺭﺷﺪ ﮐﻨﺪ: «ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺎ ﺍﻳﻦ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻴﺪ ﭘﺲ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ».

ﺑﻪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺎ ﻳﮏ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺁﺯﺍﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﻴﺪ، ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﻫﻴﺪ ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ، ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﮐﻨﻴﺪ. ﻣﺜﻼ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﯽ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺎﻣﻞ ﻟﻴﻨﻮﮐﺲ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺘﺮﻧﺖ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺜﺎﻝ ﺯﺑﺎﻥ ﮐﺸﻮﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﺪ، ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻧﻬﺎﻳﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﺑﺴﺘﻪ ﻋﺮﺿﻪ ﮐﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ چطور ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ؟ ﺩﺭ ﻧﺮﻡ ﺍﻓﺰﺍﺭﻫﺎﯼ ﺑﺴﺘﻪ (ﻣﺜﻼ ﻭﻳﻨﺪﻭﺯ ﻳﺎ ﻓﺘﻮﺷﺎﭖ) ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻭﻟﯽ ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ، ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﻣﺘﻨﯽ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻦ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ، GPL ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﺟﯽ ﭘﯽ ﺍﻝ ﻳﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ‌ﻧﺎﻣﻪ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﻫﻤﮕﺎﻧﯽﻳﮏ ﻣﺘﻦ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﺮﻡ ﺍﻓﺰﺍﺭﯼ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﻨﺪ «ﺍﻳﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺑﺮﺍﺳﺎﺱ ﻣﺠﻮﺯ ﺟﯽ ﭘﯽ ﺍﻝ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪﻩ»،‌ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻣﻮﻇﻒ ﺍﺳﺖ ﺣﻘﻮﻕ ﻣﻮﻟﻒ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺁﻥ ﺗﻀﻤﻴﻦ ﮐﻨﺪ. ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺜﺎﻝ ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺍﯼ ﺭﺍ ﺗﺤﺖ ﺟﯽ ﭘﯽ ﺍﻝ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﮐﻨﻴﺪ ﻭﻟﯽ ﺑﻌﺪ ﮐﺴﯽ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﻫﺪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺍﺳﻢ ﺷﻤﺎ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻋﺮﺿﻪ ﮐﻨﺪ ﻳﺎ ﮐﺴﯽ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﻫﺪ ﻭ ﻧﺴﺨﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻏﻴﺮ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﮐﻨﺪ،‌ ﺷﻤﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﻘﺾ ﮐﭙﯽ ﺭﺍﻳﺖ ﻣﺒﺘﻨﯽ ﺑﺮ ﺟﯽ ﭘﯽ ﺍﻝ (ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺭﺩﯼ ﮐﭙﯽ ﻟﻔﺖ ﻫﻢ ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ) ﺑﻪ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﺷﮑﺎﻳﺖ ﮐﻨﻴﺪ.

 

ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺑﺎﺯﻣﺘﻦ ﺑﻮﺩﻥ

 

ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻧﺮﻡ ﺍﻓﺰﺍﺭ ﺁﺯﺍﺩ، ﻧﺮﻡ ﺍﻓﺰﺍﺭ ﺑﺎﺯﻣﺘﻦ (Open Source) ﺍﺳﺖ. ﻧﺮﻡ ﺍﻓﺰﺍﺭ ﺑﺎﺯﻣﺘﻦ ﻧﺮﻡ ﺍﻓﺰﺍﺭﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺘﻦ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻳﮏ ﺷﺮﮐﺖ این کار ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺟﺬﺏ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻫﺎﯼ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻣﻦ ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﮐﺸﻒ ﻭ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺣﻔﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﺍﻣﻨﻴﺘﯽ ﻳﺎ ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻳﮏ ﺣﺮﮐﺖ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﯽ. ﺍﻣﺎ ﻫﺮ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺍﯼ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ «ﺑﺎﺯﻣﺘﻦ» ﺷﺪﻥ ﻳﮏ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﻏﺎﻓﻞ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺮﻡ ﺍﻓﺰﺍﺭ ﺁﺯﺍﺩ ﭼﻴﺰﯼ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺮﺳﯽ ﺑﻪ ﺳﻮﺭﺱ ﺍﺳﺖ. همان طور ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﻻ ﮔﻔﺘﻢ، ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻳﻦ ﭼﻬﺎﺭ ﺍﺻﻞ (ﺍﺻﻞ ﺻﻔﺮﻡ ﺗﺎ ﺳﻮﻡ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻳﮏ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺁﺯﺍﺩ ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ:

 

  • ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺍﺟﺮﺍﯼ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﯼ (ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺻﻔﺮﻡ)
  • ﺁﺯﺍﺩﯼ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﭼﮕﻮﻧﮕﯽ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺁﻥ (ﭘﻴﺶ ﻧﻴﺎﺯ: ﻣﺘﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ) (ﺁﺯﺍﺩﯼ ﻳﮑﻢ)
  • ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺗﮑﺜﻴﺮ ﻭ ﮐﭙﯽ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ (ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺩﻭﻡ)
  • ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻭ ﺗﻮﺯﻳﻊ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﮕﺎﻥ (ﭘﻴﺶ ﻧﻴﺎﺯ: ﻣﺘﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ) (ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺳﻮﻡ)

 

ﭘﺲ ﺣﺘﯽ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﻣﺘﻦ ﻳﮏ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﻢ ﺩﺳﺘﺮﺳﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺗﻐﻴﻴﺮ، ﺑﺎﺯﻧﺸﺮ ﻭ ﮐﭙﯽ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻳﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻓﻘﻂ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﺯﻣﺘﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺁﺯﺍﺩ. ﮐﺎﻣﻼ ﻣﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭﺳﻴﻊ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺑﺎﺯﻣﺘﻦ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯﻣﺘﻦ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮﻋﮑﺲ‌ ﺁﻥ ﺻﺤﻴﺢ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺠﻮﺯﻫﺎﻳﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ GPL ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﻭ ﺗﻀﻤﻴﻦ ﺍﺳﺘﻤﺮﺍﺭ ﺁﻥ ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻪ‌ﻫﺎﯼ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ‌ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻋﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

 

سرفصل دوره آموزشی آشنایی مقدماتی با نرم افزار گنو

 

درس اول- نرم افزار آزاد

درس دوم- سیستم عاملی به نام گنو/لینوکس

درس سوم- کاربردهای لینوکس

درس چهارم- نصب لینوکس

درس پنجم- راهبری عمومی در لینوکس

درس ششم- قابلیت تغییر و تنظیم

درس هفتم- خط فرمان

درس هشتم- زندگی با لینوکس

درس نهم- ادامه حیات در دنیای آزاد

شبکه های اجتماعی

ایمیل

سامانه پیامک

تلفن گویا